W zeszłą niedzielę było jeszcze ciepło. Tak bardzo ciepło,że na spacerze nad Rodanem mijaliśmy ludzi w kostiumach kąpielowych. Chłopcy ze śmiechem biegali za Bombilem. Nie pachniało jeszcze jesienią, tylko indiańskim latem. Dzieci puszczały kaczki na wodzie, zbierały kasztany.  Przytuleni do siebie słuchaliśmy ich szczebiotu, jak gadaniny kolorowych ptaków.

Letni październik. Uwielbiam ten moment, kiedy natura ociąga się z zimą. Kiedy pszczoły, muchy i inne latawce brzeczą wciąż radośnie koło głowy. Z czułością patrzyłam na moje dzieci, szczęśliwego spokojnie męża, na błękit południowo lazurowy. Było mi zwykle ludzko i chwilowo pięknie.

.

Jeździmy na te spacery 20km na południe od naszej miejscowości, drogą w stronę Marsylii. Nad zieloną rzeką wznoszą się pasma winnic. Już jest po winobraniu, jeszcze przed szalonym malowaniem liści. Tuż po palących ziemię promieniach i przed bolącą chłodem wilgocią. I w takim międzyczasie jest mi wspaniale. Bo człowiek też jest chwileczką w Wieczności. Wciśnięty między historię i przyszłość. Najważniejsze jest właśnie czerpanie radości z każdej przeżytej w pełni chwili. Potem, może stać się coś smutnego, ale co przeżyte to już w nas, na zawsze. 

W niedzielę chyba skończyło się lato. Defintywnie przyroda zamknęła kolejny rozdział. Od wczoraj jest prawdziwie zimno. Takie, jak tu potrafi być, przejmujące. Chłód wciska się w każdy milimetr ciała. Nie pomaga nawet błękitne sklepienie.

I najdziwniejsze jest to,że mimo żalu za krótkim , indiańskim latem, nie smucę się. Kochanie jakie mnie otacza i ta ostatnia niedziela są już we mnie. Dobrze mieć dobre wspomnienia. Dobrze jest kochać i być kochanym.

.